ne zamandir aklimda benimkilerden daha akillica dizilmis kelimeleri, kendiminkilerle karistirmak var. lafi biraz uzatacagim, otur istersen.

ojelerimi sildim. ne zaman bitsin istesem yaptigim gibi, ojelerimi sildim, tirnaklarimi kestim. kurtulabilecekmisim gibi, kestim. dusa girdim, yanindan gectigim her seyi sildim, (Beni yaz taklidine kendini iyice kaptirmis bir sonbahar sabahinda yarim biraktigin içindi demediklerim. Sen susuyor ve uyaniyordun. Hep ayni yorgunlukla musluklari açip kapiyordum. Yikadikça daha da derine isleyen boslugu ellerimin.) kotu yazilmis kuflu film karakterleri gibi, aklima gelen her seyi temizledim.

ayni sarkiyi yirminci kez dinledim. 

durduk yerde bitiveren sehirler ve gereginden kisa sarkilar yuzunden belki bunca huzun.

(Hiçbir seyi unutamiyordum nasil olsa, beni unut istedim. Kendimi tekrar edisimi, saplantimi, bekleyisimi, küfrümü ve küflü hüznümü. Baskalarindan bana bulasan bu hissizlik ve tortular.) onlarca ojenin arasindan yesil olani sectim sonra. o an elimden gelse duvarlari da yesile boyardim, kiyafetleri, camlari ve kendimi. kime ne anlatmaya calisiyordum, saclarimin yesil oldugu da oldu. degistirmedim, sirf oyle gorsen hic sevmezsin diye. (Rüzgâri bile dokunmuyor bana. Beni öyle bir geride birakmis.) hatta belki nefret bile ederdin, ve bir sey, herhangi bir sey olurdu sonunda, hicbir yere sigmayan yoklugunun icinde minicik de olsa bir parilti. (Ben sana bir sey birakacaktim, bakip bakip aglayacagin. Bu duvarlarin rengi ve los isiklarla küstürecek seni. Baktiginda beni hatirlayacagin ne çok sey olacakti da, ben sana bir sey birakacaktim, kaldi yarim.)

en cok sevdigim ‘o zaman eben’ tavrimi cikarip kenara koyabilsem. cunku belki ben yokken sen kapanisa ulasamayan konularin insanlar uzerindeki etkilerinde uzman olmussundur. (Basini çevirip sag omzunun üzerinden bana bakmani umuyordum. Vedalar böyle olmali. Ben böyle istedim, olmayacagini bildigim için.) belki ben yokken birini benim seni sevdigim kadar sevebilmissindir. (Beynimi bozguna ugratan bir matkap sesi gibi seni sevdigimi inkar etmeye çalismak. Inkar ve itaat ile kaynatilmis onca hissizlik.) ben her gun, biraz daha zor uyurken, belki sen uykuya dalmayi bile - (Sen, simdi biraz terli, uyuyorsundur. Duvarlarin bana ne uzak. Bana ne uzak tahmin bile edemedigim solugun, sicak.)

yemek yaptim, kotu yazilmis rolumun en islevsel haliyle. her sey iyi giderken hayati neresinden tutacagimi bilemiyorum, sofrayi oyle birakip kalktim. (Bana hatirlattigin mutluluk hissini de alip gidiyor olusuna güceniyorum son günlerde. Kendime üzülecek bir seyler bulmak konusunda bu ülkede bir numaraydim belki.)

dun sildigim mendillere tekrar siliyorum yuzumu, basucumdan atmaya zahmet etmiyorum icimi. (Sonra ne olurdu bilemezdik diye gidebildik, simdi biliyorum. Her seyi biraz geç fark edebildim, belki böyle istemissindir. Ne dilemistim köselerde, farkinda olmayi.)

sesini duydugum sureden uzun zamandir, sadece hatirliyorum. (Seni görebilecegim tek bir pencere bile yoktu. Asla önümden geçmeyecektin. Asla geçmeyecektin. Sonsuza kadar tasiyacagim sahipsiz bir yara olacaktin. Sol elime bulastirdigin yalnizlik ve sag elime tutusturdugun atesli silah; kalbim.) haksizlik ediyorum, ben hep birilerine haksizlik ediyorum. (Kime baksam bir geçmis görüyorum, kime baksam oraya buraya siçramis tutunmaya çabalayislari onlarin. Bense tutunamiyorum, seni birakamadigimdan.) cogunlukla kendime. bir de icimi acip bakanlara, yok kalmadi diyemiyorum, benden yok ama baska rengi var, ister misiniz? faturayi senin adresine yolluyorum, ne kadar cok can yakarsam o kadar kabariyor, postaciya tembih ediyorum, ‘benden oldugunu soyleme’. (Birilerinden bahsedip, aciyarak; benim omzum degmez kimsenin omzuna, orada bir bosluk var, sürekli genlesen bir seylerle dolu bir bosluk.) yalnizlikla sinamiyorum kendimi, (Ayrica o sarkilar da kahrolsun, bana kimi sevdigimi unutturdular. Bana hangi histen kaçtigimi, kendimi neresine saklayabilecegimi kimsesizliklerin.) hala hayatta oldugumu tek hatirlatan koridorda ismimin yankisi oldugundan belki, her soylenisi birbirinden farksiz - uzaklastikca. tinisinda sevgi ve bana dair ufacik bir umut olan bir suru ses ve benim kendimi her seferinde daha guzel kandirmalarim. (Tepetaklak bir sehirde kimsenin kimseyi sevemeyecegini çoktan fark etmistik, simdi bir daha altini çizelim. Birbirine baglanmis onca razi gelmek arasindan adinin bas harflerini seçmeye çalismamdi belki en büyük saflik.)

(Bir basi sonu olmayislik ve saadetsizlik. Kimseye söylenmemis sevgilerin kendine sapladigin dikenleri.) bunca huzursuzlugun, bunca huznun, bunca anlatamayisin bir sebebi olmali. kiziyorum, kendim gibi - kirik kirik, ufak ufak kiziyorum. kendimden cevirdigim oklari elimde olmadan sana - kufur ediyorum, cok kufur ediyorum. (Sonra sonra hatirladim seni nasil diledigimi. Iyi olmani. Bundan baska bir sey yoktu. Sürekli iyi olmani.) biri sorsa, siki giyinse bari diyorum, hava soguk.

ne gerekiyorsa yaparim, baskasi yazsin artik benim yerime. (Beni kendine kinle yapistirdin, bunu affedemedim.) baskasi ozlesin, baskasi dusunsun, baskasi gorsun ruyalarinda. baska bir akla tasinsin aklimda ne varsa. insan bitemiyor, ben kavonozun dibinde az kaldim. (Tanrim susmak ne zor. Susturmak ne zor. Telsize karisan diger sinyallerin arasinda istedigimi senin sesinden duymayi ummak da zor. Umut ne zor, unutmak ne zor. Neler konustum seninle hiçbiri mi önemli degil artik? Bosluga saçilmis bir kaç özensiz cümle öbegi. Hepsi bu mu?) eskisi gibi degil, melankolimle mutluyum, beni birakin siz gidin degil. mutsuzluktan oluyorum, biri beni, biri bunu, biri alsin burdan. (Benim, üzerine hiç düsünmedigim yalanlarim vardi. Üzerine düsmekten çürüyecek yanim kalmamisti.)

cok oldu, ben her seyi kaybedeli kimsenin hatirlamayacagi kadar cok oldu. tedirginlik, huzursuzluk ve endise aklimin icinde gecirdigim onca ayin ozeti. bir yerinden cekistirip bir saniye olsun rahat bir nefes alamamanin sonucu hep bunlar. sikintili, tutuk ve rahatsiz tum nefes alis verislerim. bazen panik ataga giris niteliginde, verdigim nefesi geri alamayislarim. bunaltici, kaygili ve hastalikli kendime bile anlatmayi beceremedigim dusuncelerim. (Gitmek de zor diğer her şey gibi. Nefes almak ve unutmak. Nefes almak ve unutmak. Nefes almak ve unutmak. Kendime her baktığımda neyi unuttuğumu tekrar tekrar hatırlayarak.)

(benim soylemedigim her sey; selen papur. / papur.tumblr.com)